IcHiGo ' Diary

โอ๊สสส !!! หวัดดีอีกครั้งนะเจ้าไดอารี่

 มีคนถามมาเยอะเหลือเกินว่าทำไมชั้นถึงเพิ่งจะมาเอาป่านนี้

 พวกนั้นไม่เคยเข้าใจเล้ยว่ามนุษย์น่ะ

ก็มีงานต้องทำเหมือนกันนะเฟ้ย !

โดยเฉพาะช่วงนี้ ที่โรงเรียนมีทั้งสอบ ทั้งกิจกรรมตั้งเยอะตั้งแยะ

ชั้นน่ะไม่ได้อยู่ว่างๆ

เอาแต่ลอยไปลอยมาเหมือนพวกนายหัวหน้าหน่วยหรืออารันคาร์บางคนซะหน่อย

ส่วนเรื่องที่ชั้นเคยถามว่านายเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงน่ะช่างมันก่อนเหอะนะ

เพราะยังไงๆชั้นก็จะเรียกนายว่านายอยู่ดี..

นอกเรื่องกันมามากแล้ว

มาเข้าเรื่องกันซะน่อย

วันนี้เป็นวันแข่งขันกีฬาภายในโรงเรียน ( ไม่ใช่กำลังภายในนะ -*- )

แล้วหนุ่มน้อยนักกีฬาตัวสูงใหญ่มาดแมนอย่างชั้นก็จำต้องลงแข่งอย่างช่วยไม่ได้

ก่อนแข่งน่ะก็อดจะตื่นเต้นเหมือนกับตอนลงแข่งครั้งแรกในชีวิตไม่ได้

(แอบเหงื่อตกนิดนึงด้วยล่ะ) แต่ก็นะ อย่างชั้นไม่มากลัวอะไรกับเรื่องแบบนี้หรอก !

ผลสุดท้ายก็คือ

ชั้นสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ไปได้แบบง่ายดาย

แต่ก็แอบหืดขึ้นคอเหมือนกัน

ก็ก่อนหน้านี้ชั้นเคยเจอกับเจ้าพวกหุ่นล่ำบึ้กขนาดนี้ซะเมื่อไหร่ล่ะ !

เฮ่อ..

หลังจากแข่งกีฬาเสร็จเหนื่อยๆ

ก็ต้องแวะร้านการ์ตูนกันซะหน่อย

แต่เอ๊ะ ! ช่วงนี้ต้องไม่ๆๆๆๆ

จะสอบแล้วจะอ่านการ์ตูนไม่ได้ ! ( ย้ำทั้งน้ำตา )

งืมๆ งั้นขอลาการ์ตูนสักวันสองวันละกัน การ์ตูนลูกพ่อ

แล้วพ่อจะมารับลูกทีหลังนะ.. T_T

รอพ่อหน่อยละกัน

หลังจากชั้นร่ำลาลูกของชั้นเสร็จก็เดินทอดน่องช้าๆกลับมาที่บ้าน

โดยระหว่างทางเจอกับอิโนะอุเอะที่กำลังจะกลับบ้านพอดี

ก็ทักทายกันธรรมดาแล้วเดินจากมา

เจอกะอิชิดะที่ถืออุปกรณ์เย็บผ้ากล่องขนาดมหึมาเดินลอยชายไปไหนมาไหน

ดูเหมือนจะไปซ่อมตุ๊กตาให้ใครบางคน

( อันนี้ชั้นไม่กล้าทักหรอก เพราะรัศมีของหมอนี่วันนี้มันแปลกๆ )

และแล้วชั้นก็กลับมาถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ

แต่แล้วก็ต้องตกใจ..

เมื่อเจอตุ๊กตาสิงโตที่เค้ารู้จักดีถูกหนีบด้วยไม้หนีบผ้าอยู่บนราวตาก !

กอนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

จนชั้นต้องรีบไปเอามันลงมาทันที

หมอนั่นบอกกับชั้นว่า

ถูกยูซึเจอในห้องของชั้นเอง เมื่อเห็นว่ามันสกปรกก็เลยอุตส่าห์เอาไปซักให้

ไอ้เจ้ากอนก็จะพูดก็ไม่ได้ จะตะโกนขอความช่วยเหลือก็ไม่ได้

เลยต้องเลยตามเลย

โดยมันบอกว่าดีนะที่กลั้นหายใจทันก่อนจะถูกโยนลงในกะละมัง

( แต่ชั้นว่าจะดีกว่าถ้ามันถูกโยนเข้าเครื่องซักผ้าไปซะเลย )

วันนี้พ่อไม่อยู่บ้าน

บ้านก็เลยดูเงียบเหงาพิกล

ชั้นเลยมานั่งกินข้าวกับยูซึและก็คารินที่เพิ่งกลับมาพอดี

แล้วก็ขอตัวขึ้นมาบนห้อง

แล้วก็มานั่งคุยกับนายนี่แหละ..

วันนี้ชั้นรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน

ไม่ได้เหนื่อยกับการแข่งกีฬาหรอก แต่เหนื่อยกับอะไรหลายๆอย่างมากกว่า

ไว้เจอกันใหม่นะเพื่อน..

ชั้นขอตัวก่อนล่ะ

 

คุโรซากิ  อิจิโกะ

06/01/2008